ปลาทองคะนองศึก

วันนี้ได้อ่านบล็อกน้องคนนึง เลยทำให้อยากเขียนบล็อกที่ตั้งไว้มานานมากกกกก (ที่จริงเคยเขียนเรื่องนี้ลงคอลัมน์ในหนังสือ - ตื๊ด- มาแล้ว) นั่นคือ กว่างานโดจินชิจะออกมาฟุ่มเฟือยขนาดนี้เกิดอะไรขึ้นมาก่อนหน้านั้น

ซึ่งเรื่องนี้คงต้องย้อนกลับไปซักประมาณปี 2535 นั่นเป็นครั้งแรกที่กำเนิดกลุ่มการ์ตูนขึ้นมากลุ่มนึงนั่นคือกลุ่ม "ACHO" ถ้าถามว่าชื่อนี้มาจากอะไร เคยรู้แต่ไม่ได้จำ (ฮา) ซึ่งสมัยนั้นก็ยังมีสมาชิกอยู่ไม่มาก กว่าเราจะได้รู้จักกลุ่มการ์ตูนกลุ่มนี้ก็ประมาณปี 2538 ได้ (ตอนนั้นกลุ่มนี้ยังมีสมาชิกประมาณ 30 คน) ซึ่งก็ได้ทำวารสารของกลุ่มออกมา ซึ่งกลุ่มนี้มักจะชอบอ่าน-วาด-เขียนนิยาย ในแนวโชเนนไอ หรือ ยาโอย ส่วนใหญ่แล้วเราจะเรียกกลุ่มการ์ตูนแบบไม่ประสงค์จะเปิดเผยตัวแบบนี้ว่า "กลุ่มปิด" (คือทางกลุ่มจะมีกิจกรรมอะไรนั้น จะไม่บอกแต่คนภายนอก เพราะฉะนั้น จะมีเพียงสมาชิกในกลุ่มนั้นที่เข้าร่วมอาทิเช่น มีทติ้ง / วารสารกลุ่ม /วาดการ์ตูนลงในวารสารหรือเขียนนิยาย บลาๆๆๆ) หลังจากนั้นพอกลุ่มมีสมาชิกได้ซัก 100 คน ก็เริ่มมีกลุ่มการ์ตูนต่างๆกำเนิดขึ้นมากมาย ซึ่งบางคนก็แยกออกมาจากกลุ่มปิดเอง สมัยนั้น วิธีที่จะติดต่อก็คือ "จดหมาย" และทางนิตยสารที่มีคอลัมน์พูดคุยกันนั้นก็มีตั้งแต่ Scarlet จนมาถึง Rina , ลายเส้น จนมาถึง ไทยคอมิคส์ อย่างคนที่วาดรูป ก็จะวาดประกวดลงในวารสาร ก็เลยทำให้ได้เห็นฝีมือของแต่ละคนกัน

สมัยที่เริ่มมีวารสารกลุ่มนั้นเอง ก็ได้ก่อกำเนิดโดจินชิขึ้น (โดยที่พวกเราทั้งหลายนั้นไม่ได้รู้ตัวเลยว่า การวาดล้อเลียนตัวการ์ตูนคือโดจินชิและแฟนอาร์ต) ส่วนใหญ่แล้วพวกการ์ตูนล้อนั้นก็จะอยู่ในวารสารของกลุ่มยังไม่ได้ออกมาเป็นเรื่องๆเล่มๆโดจินชิแบบเต็มตัว ตอนนั้นก็จะมีการชุมนุมกันที่หน้าร้านคิโนะคูนิยะ จนกระทั่งย้ายมาร้าน Jack in the box (ที่ตอนหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็นแพมแพม ) เพื่อแลกเปลี่ยนรูปวาดไปซีร็อกซ์ หรืออ่านนิยายของคนอื่นๆ

สำหรับโดจินชิฝีมือคนไทยเล่มแรกที่กำเนิดขึ้น เป็นโดจินชิ แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ (ที่จัดทำโดย ฮันนี่นัท ปีอะไรจำไม่ได้ รอเจ้าตัวมาตอบละกัน ) ซึ่งมาจากการที่ตัวเองทำโดจินแปลมานานแต่ก็มีแต่คนชมว่า วาดสวยจังนะคะ (แต่มันไม่ใช่ฝีมือตัวเองน่ะสิคะ) ดังนั้นฮันนี่จังจึงได้เริ่มทำโดจินชิขึ้น (ป.ล.ตอนนั้นยังไม่รู้จักกันเลยยังคิดว่า อะไรวะ หนังสือเล่มละร้อยกว่า แพงชิบหาย)  แล้วจากนั้นมา ในงานวิบูลย์กิจครั้งที่ 3 (ก่อนหน้านั้นครั้งที่ 2 ก็มีให้ลงบูธแล้วแต่ยังไม่นับว่าเป็นเซอร์เคิลจริงๆ)  จึงได้มีการเปิดจองบูธสำหรับคนที่ต้องการเผยแพร่งานของตัวเอง ทั้งในรูปแบบวารสารกลุ่ม (สมัยนั้นจะประมาณ 10 บาท -30 บาท) หรือ ออริจินัล และโดจินชิเป็นเรื่องๆ

สมัยปี 2540 เริ่มมีการใช้อินเทอร์เน็ต เว็บไซต์สมัยนั้นต้องยกให้กับ geocities ที่มีพื้นที่ฟรีมาให้บริการ (ภายหลังgeocities รวมหุ้นกับ Yahoo) ดังนั้นจึงเกิดการสื่อสารติดต่อที่ฉับไวมากขึ้น จนเกิดเป็นเว็บบอร์ด จดหมายหรือการเล่น PF จึงลดน้อยลงไป ดังนั้นก็มีพัฒนาการหลายๆอย่างทั้งทางด้านเทคโนโลยีและการรวมกลุ่มกัน

ก่อนหน้านั้นก็เริ่มทีงานวิบูลย์กิจ งานโอเล่ งาน GWF ที่มีการรับสมัครบูธให้พวกเราได้ขายของจิปาถะกันมาแล้ว

หลังจากการประกวดวาดภาพของนิตยสาร Boom ในเครือเนชั่น(ครั้งที่เท่าไหร่จำไม่ได้) ก็ทำให้ได้เพื่อนใหม่มากมายทั้งที่เคยไม่รู้จักหน้าแต่เคยเป็น PF กัน หรือเพิ่งรู้จักกัน จนกระทั่ง มารวมกลุ่มกัน จัดงานที่โดจินเป็นตัวเอกขึ้นมาครั้งแรก นั่นคืองาน Comic Market Thailand ครั้งที่ 1 (น่าจะประมาณปี 2547) ที่จัดขึ้นมาเฉพาะเพื่อขายโดจินชิแท้ๆ โดยไม่มีกิจกรรมอะไรบนเวทีให้เข้าร่วม โดยสปอนเซอร์สมัยนั้นคือ บูรพัฒน์ และค่าเข้างานก็ฟรีด้วย บูธก็สเปซละแค่ 50 บาท ซึ่งมีบูธมาร่วมด้วยกันถึง 70 บูธเลยทีเดียว (ทั้งๆที่ตอนจัดนับเซอร์เคิลกันยังเอง ยังไงก็ไม่เกิน 30 บูธ แถมยังมีคนปรามาสว่า เร็วไปหรือเปล่าสำหรับเมืองไทย ที่จะมีงานที่ขายแต่โดจินชิโดยไม่มีกิจกรรมอะไรเลย)

แต่สุดท้ายก็ผ่านพ้นมาได้....จนกระทั่งวันนี้ (เป็นความหลังที่ไม่นานเท่าไหร่แต่ดูเหมือนจะนาน)

ไหนๆก็ทนอ่านจนมาถึงบรรทัดนี้ มีการเล่นเกมหน่อยละกัน ง่ายๆแค่...

"เขียนบล็อกที่เกี่ยวกับประสบการณ์เกี่ยวกับการ์ตูนของตัวเองมา" โดย 10 ท่านแรกที่เขียนเสร็จและ ems เข้ามา เราจะเอาใบปลิวงาน Comic Market Thailand ครั้งที่ 1 ทั้ง4 ลายจัดส่งให้ถึงบ้าน!!!"

จะมีคนเข้าร่วมหรือเปล่าเนี่ย - -"