ปลาทองคะนองศึก

เนื่องจากตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงการจัดรี-ตู๊ด-โอนลี่อีเวนท์อยู่ แล้วก็มีน้องอายุประมาณ 13-15 เข้ามาถามเรื่องเกี่ยวกับการออกบูธ (ซึ่งอยากจะบอกว่า แถบเมนูบาร์ด้านบนมันก็บอกอยู่ทนโท่อยู่แล้ว เหตุใดจึงไม่เห็น) แล้วเผอิญงานการ์ตูนเดี๋ยวนี้ มันก็เละเทะเกินจะกล่าว  ก็เลยขอรวบรวมมารยาทในงานการ์ตูน(ที่เมื่อก่อนจะเขียนไว้ ซึ่งบางอย่างมันก็สามัญสำนึกมากๆๆๆ จนไม่อยากจะระบุแต่ก็มีคนเกรียนทำจนได้) ที่เด็กรุ่นที่เกิดไม่ทันงานการ์ตูนสมัยแรกๆไว้อ่านละกัน

*  สินค้าห้ามนำรูปจากแฟนอาร์ตหรือออฟฟิศเชี่ยลมาดัดแปลงขายโดยเด็ดขาด *

เนื่องจากว่างานการ์ตูนนั้น ถือได้ว่า เป็นการขายสินค้าประเภทโดจินชิ ที่ตัวเองผลิตขึ้นเองด้วยความภาคภูมิใจ ไม่ว่าจะเป็นประเภทเย็บเล่มเองตลอดไปจนส่งเข้าโรงพิมพ์ คนที่มักง่ายเช่นนี้ในงานการ์ตูนถือว่า ไร้ศักดิ์ศรี จะมาอ้างว่า วาดรูปไม่ได้ หรือวาดไม่สวยไม่ใช่เหตุผล การที่ทำเช่นนี้ ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้วงการมันเละเทะลงไปเรื่อยๆ ถ้าคนที่ทำอยู่ ได้มาอ่าน เราขอร้องให้หยุดเถอะ งานการ์ตูนไม่ใช่ที่สำหรับหาเงินเล็กๆน้อยๆเข้ากระเป๋าตัวเองด้วยการเป็นคนขี้ขโมยหรอก

* สินค้าติดเรท *

เนื่องจากที่นี่เมืองไทย ไม่ใช่ญี่ปุ่น ที่คุณจะเอามาวางขายในที่สาธารณะได้ มันเป็นเรื่องที่ผิดกฏหมาย (ถ้าจะขายจริงๆก็ขอร้องให้ไปทำนอกงานการ์ตูนเถอะ) การที่มีสินค้าติดเรทอยู่ในงาน ยิ่งจะทำให้วงการการ์ตูนเละเทะเข้าไปเรื่อยๆ ยิ่งทำให้สื่อ (บางคน) จับจ้องสายตามาที่วงการในทางเสื่อมมากขึ้น สำหรับคนที่ทำเช่นนี้ หยุดเถอะ งานเล็กๆน้อยๆไม่มากไม่มายนี้ ไม่เพียงพอที่คุณจะไปดาร์วรถ ดาร์วบ้านได้หรอก อย่าหากินกับวงการแบบนี้เลย เพราะถ้ามันเสีย มันไม่ใช่แค่คุณคนเดียว แต่คือ ทั้งวงการ

* การเข้าแถว *

ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นเฉพาะเซอร์เคิลดังๆเท่านั้น แต่บางคนก็ยังไม่รู้ว่าการเข้าแถวซื้อโดจินมันเป็นยังไง ทำไมเราถึงรอคิวซื้อของได้ ทำไมเราถึงรอคิวแลกเหรียญที่รถไฟฟ้าได้ ทำไมเรารอคิวเข้าห้องน้ำได้ แต่กับงานการ์ตูน เรากลับมะรุมมะตุ้มบูธที่ต้องการโดยไม่สนใจคำเตือนของเซอร์เคิลเลยว่า กรณาเข้าแถวเถอะ วิธีแก้ ง่ายๆ แค่เซอร์เคิลบอกว่า ถ้าไม่ตั้งแถวจะไม่ขาย นั่นก็ทำให้คนซื้อต้องจำใจเข้าแถวได้แล้ว

* กรุณาอย่าถ่ายรูปบังหน้าบูธ *

อันนี้เป็นปัญหาอมตะของวงการ ในสมัยก่อน ได้เคยมีงานที่ตั้งกฏว่า ห้ามถ่ายรูปในบริเวณงาน จนบางคนไม่เข้าใจว่า กฏนี้ตั้งมาเพื่ออะไร ภายหลังงานต่างๆ ให้ถ่ายรูปได้โดยอิสระ ดังนั้นคอสเพลย์ที่กำลังเดินอยู่ในงานหรือเลือกซื้อของอยู่ มักจะโดนตากล้องบอกว่า "ขอถ่ายรูปได้มั้ยคะ / ครับ" เสร็จแล้วก็แอ๊คท่ามันตรงนั้นเลย โดยไม่สนใจว่า มันจะกีดขวางการจราจรของชาวบ้านแค่ไหน หรือบังหน้าบูธใครบ้าง (หรือว่าชอบให้มีแบ็คกราวด์เป็นหน้าเซอร์เคิลก็ไม่ทราบได้) วิธีแก้ คอสเพลย์ควรจะเอ่ยปากว่า รอแป๊บนะคะ เดี๋ยวออกไปถ่ายตรงที่โล่งๆได้มั้ยคะ (แต่ถ้าคอสเพลย์เป็นคนขี้เกรงใจมาก ก็แอ๊คท่าเกะกะทางชาวบ้านต่อไปอย่างงั้นแหละ)

* การวิจารณ์งานในทางลบต่อหน้าผู้ขาย *

เกิดขึ้นมาก สำหรับผู้ขายโดจินประเภทวาย ซึ่งบางครั้ง ผู้ (ไม่) ซื้อ (โดยมากมักเป็นชายแต่ผู้หญิงก็มี) แค่เดินผ่านก็มาด่า "แม่ง โคตรเกลียดพวกวายเลย" เอ่อ เราเคยรู้จักกันหรือคะ......แล้วคุณมาทำร้ายชั้นทำไม.....ซึ่งก็ไม่เข้าใจว่า พวกชาววายทั้งหลายไปทำอะไรให้ ไม่ชอบก็อยู่ห่างๆสงบปากสงบคำ หรือเก็บไปคุยกันในกลุ่มเพื่อนรักสาวแว่นโมเอะของคุณได้มั้ยคะ คนเราชอบแตกต่างกันแต่ไม่ควรจะแตกแยกนะคะ ถ้าเกิดมีคนมาพูดว่า อี ***(ตัวละครที่คุณชอบ) แม่ง เยอะเต็มงานไปหมด โคตรเกลียดเลยว่ะ คุณจะรู้สึกยังไง วิธีแก้ อย่าคิดว่าโลกหมุนรอบเกรียน เอ๊ย ตัวคุณ จะปากตรงกับใจแค่ไหนก็เก็บไว้สนทนาในวงเพื่อนกันก็ได้ค่ะ เราไม่ว่า เพราะจริงๆเราก็คือคนในวงการการ์ตูนเหมือนกันใช่มั้ยคะ?

* งานการ์ตูน คุณจะทำอะไรก็ได้*

อันนี้ไม่ทราบว่า บางคนพอมาอยู่กับเพื่อนแล้วมักจะเริ่มคึกคะนอง อาทิ ชอบพูดคุยเสียงดัง แอ๊คท่าอะไรแปลกๆ ตีการ์ดกันมั่ง เสียบโน้ตบุคเล่นเกมส์กันมั่ง ไม่เสียค่าเข้างานมั่ง (ซึ่งมักจะภาคภูมิอก ภาคภูมิใจมากว่ากรูแอบเนียนเข้างานได้โว้ย) อยากทราบว่า ถ้างานเค้าไม่ได้จัดที่นี่ คุณจะมีโอกาสได้มาทำอะไรก็ได้ที่นี่มั้ยคะ? หรือว่าว่างๆคุณก็จะไปไปรเวทคอสหรือไปนั่งตีการ์ดในชั้น 11 รพ.เซนต์ *** ได้หรือตึก ***ได้ อย่างน้อยๆถ้าเป็นงานที่คนใจรักจัดด้วยกันเอง น่าจะเสียค่าเข้างานเพื่อเราจะได้จัดครั้งต่อไปให้คุณมาสนุกกันที่นี่อีกได้นะคะ

สรุปแล้ว อยากบอกเด็กรุ่นใหม่ (และคนรุ่นเก่าบางคน) ว่า ช่วยกันทำให้มันดีขึ้นกันเถอะ กฏเขามีก็ช่วยอ่านกันซักหน่อย เราจะได้มีงานสนุกๆ ไม่เละเทะดังเช่นทุกวันนี้ที่แสนจะมีโอทาคุพันธุ์ต่างๆเกิดขึ้นมากมาย จนทำให้มางานแทนที่จะสนุกแต่กลับต้องหงุดหงิดใจซะนี่ ขอร้องแค่นี้แหละค่ะ ขอบคุณมาก